I. "Няхай той час, што згінуць мусіў... Хоць толькі ў песні ажыве."II. "Над быстрым Днепрам, дзе сягоння Стаяць Магілева муры, Драмала пушча ў сотні гоняў..."III. "Асілкаў шмат было на свеце, Быў шмат дужэйшы наш народ. Дзіцём нясці ўжо мог калоду, Якой трох сталых - не маглі."IV. "Пасля і самі не спазналі, Як палюбіліся яны."V. "Ані спакою, ні прыстання Не меў ён з гэтаю бядой."VI. "О, шмат прыгожанькіх дзяўчатаў Старонцы нашай Бог прыдбаў!"VII. "І наш Машэка, у жальбе Па ненаглядненькай дзяўчыне, Паплыў з плытамі ў край чужы..."VIII. "Аджыць агнём яе вачэй, Бо гэткіх вочак на ўсім свеце Ён не сустрэў ані ў аднэй."IX. "Але не скрыці ад нікога Нам крыўды цэлай грамады!"X. "Як грозны быў, дык стаў ліслівы, Пачаў к дзяўчыне падсядаць..."XI. "Сама к бядзе пайшла сваей, Звязаўшы дружбай сябе з ямай..."XII. "Расла ў ім помста, як змяя, - І сам, як гадзіна, ў ёй віўся, Ў жыцці не бачачы пуцця."XIII. "Крыві б пусціў, здаецца, рэкі І ў іх бы з крыўдай сваёй лёг."XIV. "Крывавы суд тварыў, караў; Абезгалоўлены ахвяры З сабою ў пушчы забіраў."XV. "І дзіва дзіў: рука самлела, Слязамі вочы залілісь... Наталька тут яго сядзела..."XVI. "Ў яе ўтануў даўнейшай ласцы, Ёй пакарыўся без баю."XVII. "Зрабіць надумала сваё - За кроў пралітую крывёю Яму яго забраць жыццё."XVIII. "Прынесла добрыя ўсім весці, Што ўжо разбойніка няма; Яе віталі добрай чэсцю..."XIX. "Знаць, што вялікую меў сілу, «Магілай Льва» народ назваў."XX. "І горад вырас, як з зямлі, Яго Магілевам назвалі, Бо йнакш прыдумаць не маглі."